Als mijnwerkers hakten schilders als Segantini, Pellizza en Previati zich een weg door de taaie korst van het 19de-eeuwse burgermansfatsoen, op zoek naar de diamanten die zich diep in ons onderbewuste bevinden en alleen af en toe opborrelen in dromen en visioenen. Ze zochten in hun kunst naar symbolen die onze diepste wensen, angsten en emoties konden verbeelden. Begin 2012 staan de symbolisten in de schijnwerpers in een overzichtstentoonstelling in Padua. ‘Het is nu niet meer de tijd om Kunst
om de Kunst te maken, maar Kunst om de Menselijkheid.’
