We did it!

Een huis voor Tessa & Guus

We hebben het huis gekocht! Het is nog zo onwerkelijk maar het is echt waar. Eind september vertrekken we voor tenminste een jaar richting ons nieuwe huis in Zoadello. Een heerlijke plek. Er moet ontzettend veel aan gebeuren, maar we zijn er helemaal klaar voor. Italia, we komen er aan!

Iets met een addertje en gras
Nadat de verkopers ons bod hadden geaccepteerd werd al vrij snel de datum voor de ondertekening vastgelegd: donderdag 1 augustus. We moesten iets langer dan een maand wachten tot de afspraak bij de notaris. Dat was best wel een gekke tijd. Ik had toch het gevoel dat er nog wel eens verborgen gebreken tevoorschijn konden komen. Het blijft Italië hé?
En daar kwam hij dan toch tevoorschijn: het addertje onder het gras! Zeg maar gerust adder. Op maandagavond kregen we het voorlopige koopcontract toegestuurd en hierin stond dat de hypotheek binnen dertig dagen na ondertekening van het contract geannuleerd zou worden. Welke hypotheek? Ze hadden ons toch van verzekerd dat er geen hypotheek meer op het huis zat? We schakelden direct onze advocaat Andrea in. Het was inmiddels dinsdagochtend 30 juli en de soap begon.

 

Pitbull Andrea
Uiteindelijk bleek dat er nog een hypotheek op het schuurtje zat. Het ging niet om een hoog bedrag, maar het ingewikkelde is dat het schuurtje op gemeenschappelijke grond staat. Andrea wierp zich op als een echte pitbull. De belangenbehartiger van de verkopers probeerde zich er makkelijk van af te maken door te zeggen dat het allemaal wel goed zou komen, maar Andrea beet zich vast. Alleen een toezegging van annulering van de hypotheek was niet voldoende. Er moest een officieel document van de bank komen. Of een deel van de verkoopprijs moest bij de notaris achterblijven totdat de annulering van de hypotheek geregeld was.
Ondertussen werd het dinsdagavond en waren wij al aan het racen over de Duitse snelweg. Het mailen tussen Andrea en de verkopende partij bleef doorgaan, maar er kwam geen oplossing. We overnachtten op een bijzonder raar adres in Zwitserland (met het openen van de deur leek het net of je de jaren zeventig binnenstapte, inclusief oranje/bruine gordijnen en dito badkamerbetegeling) en woensdagochtend vervolgden we onze reis richting Brescia, waar we die nacht sliepen.
We zaten nog maar net in de auto of het mailen begon weer. We werden het niet eens en uiteindelijk werd besloten om de volgende dag maar gewoon naar de notaris te gaan en te kijken of we er daar uit konden komen. Ik kan me niet voorstellen dat het in Nederland ook zo zou gaan. Waarom zou je überhaupt naar de notaris gaan als nog niet alles geregeld is? Andrea verzekerde ons dat het wel goed zou komen.

 

Bij de notaris
Donderdagochtend zijn we nog snel even met de makelaar bij het huis gaan kijken. Alles zag er nog hetzelfde uit als de vorige keer (met als grote voordeel dat de zon deze keer scheen) en daar gingen we dan: op naar de notaris. Daar aangekomen zaten de vijf verkopers op een rijtje. De sfeer in de ruimte valt het best te omschrijven als de sfeer in het Amsterdamse café Ruk & Pluk nadat Ajax in de laatste minuut de halve finale van de Champions League verloor. En dan druk ik me nog positief uit. We hadden al gehoord dat de verkopers onderling ruzie met elkaar hadden en het werd meteen duidelijk wie het zwarte schaap van de familie was. De man op de hoek van de tafel werd door zijn broers en zussen volledig genegeerd.
Toen iedereen zat (vijf verkopers, makelaar, advocaat, vertegenwoordiger van de verkopers, notaris en wijzelf) gingen we van start. Hoe gingen we dit hypotheekprobleem oplossen? Iedereen sprak heel snel (en het zwarte schaap sprak in onverstaanbaar dialect) dus voor ons was dit gesprek best lastig te volgen. Na een minuut of zeven zei onze advocaat ‘Oké dan gaan we nu door naar de akte’. Guus en ik keken elkaar aan, hadden we soms iets gemist? Dat hadden we inderdaad. Iedereen had gezegd wat hij wilde zeggen en uiteindelijk gingen de verkopers akkoord met ons voorstel. Hoe simpel kan het zijn? Ik vraag me af waarom we met z’n allen zoveel tijd en moeite hebben gestoken in al het heen en weer ge-email over dit onderwerp. Ik vermoed dat je een Italiaan moet zijn (en zeker geen nuchtere Hollander) om dat te begrijpen.

Nadat we de hele akte hadden doorgenomen verdween de notaris in haar kamertje om alles op orde te brengen. Ze kwam terug met de cheques voor de verkopers en toen mochten we eindelijk onze handtekening zitten. We hebben uiteindelijk drie uur bij de notaris doorgebracht, maar het was het waard. Ongelooflijk maar waar, het huis is van ons!

A presto!

Guus & Tessa

Tessa en Guus zijn verliefd op het Iseomeer en zoeken nu een huis in de buurt van het meer. Ze vertellen hier over hun belevenissen. Direct op de hoogte zijn van een nieuwe aflevering van de blog? Meld je dan aan via deze link
http://eepurl.com/gsL_t5. Je krijgt dan een mailtje zodra we iets nieuws hebben gepost!

Italië Magazine editie 6 2019

Italië Magazine editie 6 2019

Restaurant van het Jaar 2019

Restaurant van het Jaar 2019

Nieuwsbrief

Advertentie

Ads