Waar het hart van vol is…

Het is alweer bijna tien jaar geleden dat ik besloot voor het eerst alleen een reis door Italië te maken. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe spannend ik dat vond. Via het ItaliëForum was ik in contact gekomen met Irene, een Nederlandse vrouw die met haar Italiaanse man en kinderen haar plek in Pescia (Toscane) had gevonden. Ik had met haar afgesproken dat ik zo’n tien dagen bij hen zou mogen logeren, dit in ruil voor het bijwerken van de tuin, wat klussen in huis etc. Een mooi en spannend avontuur lag in het verschiet.

Nu was ik voorheen, zoals het de toerist betaamt, voornamelijk in steden als Rome, Florence, Milaan en Venetië geweest. De plannen voor een bezoek aan het voor mij onbekende Pescia waren toch wel even andere cantuccini (koek). Er spookte van alles door het hoofd, veelal onzin en gedachten van wantrouwen over het oord en de familie die ik ging bezoeken… ik heb destijds dan ook op overdreven wijze het adres en de informatie van de familie in Italië met mijn vrienden en kennissen gedeeld, zodat iederen zou weten waar en bij wie ik zou zijn. Voor het eerst alleen de ‘grote boze wereld in’, je kent het vast wel.

Aankomst in pisa

Aankomst in Pisa

Uiteraard zijn de dingen in werkelijkheid altijd anders dan je je vooraf inbeeldt. Toen ik bij aankomst op Pisa werd opgewacht door Irene en haar kinderen, maakte mijn hart een sprongetje. Wat een geweldige mensen en wat een heerlijk gevoel van vrijheid. Eindelijk beleefde ik Italië niet als een toerist, maar voor heel even ging ik ook deel uit maken van het dagelijkse Italiaanse leven!
Die tien dagen in Pescia, op het landgoed van Casa Speri, waren wonderlijk en er is dan ook een bijzondere vriendschap onstaan. Maar het moment dat tijdens mijn verblijf het meeste indruk op mij heeft gemaakt, is het bezoek aan een kleine doch magische stad (of dorp, ik ben er nog steeds niet helemaal uit).

Casa Speri

Casa Speri.

Aan het werk rond het huis in Pescia

Aan het werk rond het huis in Pescia.

Tijdens een van mijn vrije dagen werd ik door Irene bij het station van Pescia afgezet. We hadden het plan gesmeed dat ik die dag wat steden en dorpen in de regio zou gaan verkennen. Nu reden er die dag ten gevolge van een sciopero (staking) geen treinen en dus was ik aangewezen op een reis door Toscane per bus, ook goed. Met mijn ogen nog op ‘half zeven’ liet ik de schoonheid van het landschap op mij inwerken. We reden ondermeer langs het geboortedorp van Pinocchio, Collodi, waar schijnbaar zelfs een heus Pinocchiopark was.
Na ongeveer een uur rijden arriveerden we eindelijk bij de eindbestemming, een plaats genaamd Lucca. Ik had er nog niet eerder van gehoord, maar volgens Irene was dit een stad die ik gewoon moest bezoeken. En de eerste indruk? Grootse, indrukwekkende stadsmuren, waarop de inwoners bij het ochtendgloren in grote getallen actief waren. Er werd ontbeten, gewandeld, yoga of tai chi beoefend, er werd hardgelopen of gewoon van het schitterende uitzicht genoten. Het voelde bijna alsof ik in een soort van paradijs terecht was gekomen.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik volgens mij de hele dag met open mond door Lucca heb gewandeld. Wat een schitterende ervaring. Bijzonder ook om te weten dat de stad in een soort ovale vorm is gebouwd, met het amfitheater als middelpunt. Daarnaast schijnt Lucca maar liefst honderd kerken te tellen én zijn artiesten als Sting en Michael Stipe (REM) er graag geziene gasten.

Uitzicht over Lucca

Uitzicht over Lucca.

Voor mij is Italië na mijn bezoek aan Lucca eigenlijk nooit meer hetzelfde geweest. Voor zover ik al liefde voor het land voelde, was ik nu écht verliefd geworden. Van het kaliber ‘vlinders in je buik’ en meer. Ik was zelfs zo onder de indruk van de sfeer en schoonheid van de stad dat ik mijn kat (een bijzonder knappe Maine Coon) de naam ‘Lucca’ heb gegeven. Tsja, wat liefde al niet met je doet.

Piazza dell'anfiteatro in Lucca heeft nog precies de vorm van het vroegere amfitheater

Piazza dell’anfiteatro in Lucca heeft nog precies de vorm van het vroegere amfitheater.

Tot op de dag van vandaag predik ik nog immer voor een bezoek aan Lucca, om de Italië liefhebbers eens van de geijkte paden af te laten wijken. Ook heb ik inmiddels meerdere bezoeken aan Irene en haar familie gebracht en heeft die eerste stap alleen richting Italië geleid tot een nog groter avontuur. Maar dat zijn woorden voor een volgende blog, nu eerst maar even Lucca een stevige aai over zijn bol geven om daarbij weer eens terug te denken aan die eerste indruk van toen…

Info over Lucca www.steden.net/italie/lucca
Info over Collodi www.turismo.intoscana.it/site/en/town/The-medieval-town-of-Collodi
Info over Casa Speri facebook.com/casasperipescia

 

Italië Magazine editie 1/2023

Italië Magazine editie 1/2023

AwardIM2023

AwardIM2023

Nieuwsbrief

Advertentie

instagram