Venetiaanse nevel

Van Amsterdam tot Rome

Het is een heldere namiddag in januari als we de trein vanaf Treviso naar station Venezia Santa Lucia nemen en het grauwe winterlandschap van Veneto langs ons raast terwijl de trein ons steeds dichterbij de lagune van La Serenissima brengt. Het is mijn eerste keer in deze streek: Venetië is een stad die ik lang gemeden heb tijdens mijn zomers in Italië, vanwege het grote toerismespook dat erboven hangt. Toen ik in november echter het geschiedenisboek A History of Venice van John Julius Norwich onder handen kreeg werd er toch een verlangen in mij gewekt: bovendien was de winter bij uitstek een gelegenheid om Venetië te ervaren zonder de beruchte toeristenmassa’s.

Na mezelf voorbereid te hebben met dank aan Norwich’ uitgebreide vertelling van de geschiedenis van Venetië werd het eindelijk tijd om zelf deze wonderbaarlijke stad te ervaren, om zelf te proeven van haar unieke geschiedenis en weerbarstigheid: ze is bijna een millennium onafhankelijk gebleven, en als een van de weinige Italiaanse stadsstaten vrij gebleven van vijandelijke bezetting, totdat Napoleon in 1797 dat feestje kwam bederven. Dit element van eigenzinnigheid en culturele conservatie proef je bijna in de lucht als je de eerste stap buiten het station zet: voor je lijkt opeens een schilderij van Gentile Bellini of Vittore Carpaccio tot leven te zijn gekomen, een overweldigend spektakel van palazzi, kerktorens, bootjes en water, alle afgebeeld met een warm palet van contrasterende kleuren en afgetekend door scherpe, nauwkeurig uitgedachte lijnen die samen een geordende chaos vormen. Wat mij bovenal opvalt is de kalmte die er heerst bij het ontbreken van de mensenmassa’s; de milde zeebries en de winterzon die bescheiden de pastelkleuren en het water van de stad beschijnen geven La Serenissima werkelijk een serene indruk. Meteen na die eerste stap op Venetiaanse bodem wordt mij duidelijk dat ik geen spijt ga krijgen van mijn bezoek aan Venetië in hartje winter.

Het mooie van Venezia invernale, het winterse Venetië, is dat alle bleke schoonheid bijna onaantastbaar lijkt, statig weerspiegeld in het zeewater, alsof de gehele stad daadwerkelijk een schilderij is dat hooghartig op je neerkijkt. Als je op zoek bent naar rust en inspiratie is dit de ideale plek tijdens de donkere wintermaanden. De ochtend begint voor ons al veelbelovend met een wandeling naar de  dichtstbijzijnde supermarkt voor vers brood: ons hotel ligt aan het bescheiden Campo Santa Margherita, waar een klein vismarktje ’s ochtends een van de weinige tekenen van leven is en waar je snel even een warm barretje in een zijstraatje in kan duiken voor een espresso voor de typische Italiaanse prijs van een euro, als het al niet minder is.

Op de vierde dag van ons verblijf komt er ’s ochtends mist opzetten. We kijken onze ogen uit: het lijkt alsof we recht in een fiaba, een sprookje, zijn beland. De kerktorens verbergen zich in de laaghangende wolkenmassa en de lagune krijgt een mysterieuze aanblik. We besluiten om eerst een paar kerken te bezoeken die zich in ‘onze’ buurt bevinden: vooral de statige Basilica di Santa Maria Gloriosa dei Frari maakt indruk op ons, een gotische kerk waarin onder andere grootmeester Titiaan en beeldhouwer Canova een indrukwekkend grafmonument hebben gekregen. We staan ons te vergapen aan deze marmeren gevaarten terwijl we de vrieskou uit onze handen wrijven: buiten is de soep van mist zich ondertussen aan het verdikken naarmate de dag vordert.

We besluiten na onze kerkbezichtigingen om vanaf de boothalte Zattere een vaporetto, de Venetiaanse waterbus, te nemen naar Giudecca, het onderste eilanddeel van de oude stad waar zich op het uiterste einde de grootse Chiesa di San Giorgio Maggiore bevindt, die het uitzicht op de lagune vanaf Piazza San Marco domineert en waar veel doges door de geschiedenis heen hun laatste dagen sleten. Terwijl we over de kade van Giudecca lopen en de avondschemering in begint te zetten lijkt de mist ons bijna te willen beletten om nog een stap verder te zetten: de lantaarnpalen die als vuurtorens door de mist heen schijnen en het duistere water dat tegen de kade klotst zijn onze enige aanknooppunten voor de richting die we op moeten. Eenmaal aangekomen bij de San Giorgio Maggiore is het al donker en verbergt de kerk zich in een mantel van mist: het is zowel adembenemend als enigszins griezelig, ook omdat we de enigen in het hele complex blijken te zijn. We hebben de kerk helemaal voor ons alleen. Deze mistige dag is de mooiste en meest unieke manier waarop ik Venetië heb ervaren.

Als de laatste dag aanbreekt en we ons langzamerhand weer terug moeten gaan begeven naar het vliegveld in Treviso drinken we nog snel een cappuccino aan een bescheiden kabbelend kanaaltje, en we zuchten even diep. De lagunestad heeft me werkelijk rust en sereniteit gebracht waar ik eerst dacht dat het alleen drukte en hectische taferelen zouden zijn: ondanks de kille zeewind in mijn haar en de pijn in mijn koude vingers verlaat ik Venetië met een warm gevoel. De befaamde bijnaam La Serenissima doet haar in de winterse sferen werkelijk eer aan.

Pelle Couwenhoven is student Italiaanse taal en cultuur op de Universiteit van Amsterdam, en heeft van Italië zijn passie en leven gemaakt. ‘Ik reis zo vaak mogelijk af naar il Bel Paese om me de lokale cultuur en de taal zo goed mogelijk eigen te maken, en bovendien struin ik graag rond in Amsterdam op zoek naar de fijnste Italiaanse plekjes en ontmoet ik daarbij menig Italiaan met wie ik al te graag een gesprek aanknoop. Mijn blogs zullen gaan over al mijn ervaringen met Italië en de Italianen, zowel in het land zelf als in mijn thuisbasis, Amsterdam.

Italië Magazine editie 6 2019

Italië Magazine editie 6 2019

Restaurant van het Jaar 2019

Restaurant van het Jaar 2019

Nieuwsbrief

Advertentie

Ads