Trouble in paradise

Een huis voor Tessa & Guus

Als het uiteindelijk lukt om elektriciteit naar het schuurtje aan te leggen dan gaat hier de partymodus aan. Na het fiksen van het luik richting de vliering wordt er geproost op het balkon. En als alle regenpijpen eindelijk netjes hangen dan ontkurken we een fles Franciacorta. Dat is leven als God in Italië. Toch? Geloof me, er zijn ook momenten waarop het net wat minder lekker gaat.

Ik heb een top 3 gemaakt van dingen die je beter niet samen kunt doen. Of wel, als je zin hebt in een flinke fight.

Met stip op 1: Vloer egaliseren. De een voert de klus uit en de ander geeft aanwijzingen langs de zijlijn. Succes verzekerd. Binnen vijf minuten ben je allebei boos en wens je de ander de meest vreselijke dingen toe. Als je dan de volgende ochtend tot de ontdekking komt dat de vloer ongelijk is, ben je binnen no time terug op het niveau van gisteren.

Een goede 2e plek: Kerstverlichting ophangen in de dennenboom in de tuin. De boom is te groot, de ladder te kort en de slinger met lichtjes veel te lang. Als na twee uur hannesen alles eindelijk hangt en de lichtjes blijken het toch niet te doen, dan is de (kerst)sfeer ver te zoeken.

En op 3: Met haast en/of honger naar de bouwmarkt gaan. Dit haalt het allerslechtste in een mens naar boven. Probeer het maar niet uit.

Kerst is voorbij, de vloer is hersteld en tegenwoordig eten we eerst een croissantje voordat we de bouwmarkt binnen stappen. Al doende leert men.

Sinds we hier wonen zijn we binnenshuis al een paar keer verhuisd. We hebben drie weken in de slaapkamer gewoond, omdat de vloer beneden open lag. Nu wonen we weer beneden en we hebben hier een enorm knus hoekje gemaakt. De tafel waaraan ik (Tessa) op dit moment zit te typen wordt omringd door de koelkast, de wasmachine, onze nieuwste aanwinst de vaatwasser (!), het wasrekje, de houtkachel en elf zakken egaline. Toch zijn we hier heel blij mee. Het is erg lekker om weer wat meer ruimte te hebben om te leven. Ook zijn we heel veel buiten, want de zon schijnt de afgelopen weken non-stop. Heerlijk hoor, geen winterdip en een prima kleurtje te pakken.

 

Toen de vloer open lag zijn alle water- en verwarmingsleidingen vervangen en is er gas aangelegd. ‘Van gas los’ is hier vooralsnog een totaal onbekend fenomeen. Wel logisch, want de stroom valt uit als de wasmachine en de waterkoker tegelijk aan staan. Het aanleggen van al die leidingen ging er wel wat anders aan toe dan in Nederland. Wij gingen er vanuit dat de loodgieter keurige sleuven in de grond en de muur zou frezen. Niets bleek minder waar. We vroegen ons al af waarom de bouwvakkers voorbereidende werkzaamheden moesten komen verrichten voor de loodgieter. Zo ingewikkeld kon dat frezen toch niet zijn? Daar hadden we ons flink op verkeken. Drie dagen lang zijn de bouwvakkers met de meest brute machines bezig geweest delen van de muur open te breken om ruimte te maken voor de leidingen. Wat wil je ook, met muren van 75 cm. Toch wat andere koek dan een Amsterdams appartementje.

 

Met het nieuwe dak en de nieuwe leidingen is de basis van het huis hersteld. Nu kunnen we verder met opbouwen. Het washok is een handige plek om wat dingen uit te proberen. Hoe werkt egaline (en hoe herstel je dit als het fout gaat)? Hoe breng je rassante aan (een soort Italiaanse stuc) en hoe zet je dubbele beglazing? Ideaal om daar te oefenen en daarna verder te gaan met de rest van het huis!

Nu we hier zo’n drie maanden wonen leren we onze buren ook steeds beter kennen. We hebben twee buurmannen en ik denk niet dat er twee mannen zijn die zo veel van elkaar verschillen. De buurman op links houdt echt van werken. Doordeweeks werkt hij in een fabriek en in het weekend is hij van ’s morgens tot ’s avonds aan het klussen in zijn huis of op het land. Zijn favoriete apparaat is de bladblazer. Laatst was hij een heel weekend aan het blazen. Alles werd netjes bladvrij gemaakt: het terras, zijn terrein, de straat en zelfs het dak van het schuurtje werd niet overgeslagen. De volgende dag kon hij weer verder, want toen had het gewaaid en lagen er weer overal nieuwe bladeren. De buurman op rechts houdt vooral van zitten. Op het witte plastic bankje voor zijn huis brengt hij, vrijwel altijd met een peuk in zijn mond, behoorlijk wat uurtjes door. Il dolce far niente is hem op het lijf geschreven. En als hij er even niet zit, dan neemt zijn hond zijn plekje in. Prima buren, allebei.

A presto!

Guus & Tessa

Tessa en Guus zijn verliefd op het Iseomeer en zoeken nu een huis in de buurt van het meer. Ze vertellen hier over hun belevenissen. Direct op de hoogte zijn van een nieuwe aflevering van de blog? Meld je dan aan via deze link
http://eepurl.com/gsL_t5. Je krijgt dan een mailtje zodra we iets nieuws hebben gepost!

Italië Magazine editie 1, 2020

Italië Magazine editie 1, 2020

Restaurant van het Jaar 2019

Restaurant van het Jaar 2019

Nieuwsbrief

Advertentie

Ads