Pizza, pane & primavera

Het huis van Tessa & Guus

Het leven komt hier langzaamaan weer een beetje op gang. De pizzeria uit het dorp bezorgt weer en dat is genieten! We hebben onszelf voorgenomen om dit jaar het hele menu uit te proberen. Het zijn in totaal 72 pizza’s, dus we zijn nog wel even onder de pannen. Je moet jezelf toch wat doelen stellen in het leven, zeker in quarantainetijden. Inmiddels hebben we klassiekers als de pizza salami en de quattro stagioni al achter de kiezen, dus binnenkort kunnen we ons pizzapallet gaan verbreden. Pizza tonijn met friet en pizza gebakken aardappel met worst staan op de planning. Zin an!

Het brood (il pane) wordt iedere dag bezorgd door Daniele, een jongen van onze leeftijd die bij het winkeltje in het dorp werkt. Hij houdt wel van een praatje en komt geregeld even kijken hoe het gaat met de vorderingen aan ons huis. We hebben door corona al een tijdje geen bezoek meer gehad uit Nederland en dat vindt hij wel jammer. Al die Nederlandse dames hier vond hij bijzonder interessant. Hoe hij met mijn vriendinnen zou willen praten is me nog niet helemaal duidelijk, want zijn Engels is niet van topniveau. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met mijn Frans. Ik kom niet veel verder dan “je suis Tessa, je voudrais un kilo de pommes”. Zijn kennis van de Engelse taal beperkt zich tot de sterke oneliner “Hi, I’m Daniël, the cat is on the table”.

Afstand
Een paar weken geleden las ik in een nieuwsartikel dat Zweden geen vergaande quarantainemaatregelen doorvoert, omdat Scandinaviërs uit zichzelf al veel afstand houden. Noord- en Zuid-Europeanen verschillen hierin wel echt veel van elkaar, want Italianen staan het liefst zo dicht mogelijk bij elkaar. Je merkt dat ze veel moeite moeten doen om zich aan die meter afstand te houden, want dit gaat gewoon helemaal tegen hun natuur in. In de bouwmarkt slaat de ene man de ander op de schouder, omdat ie voor mag bij de kassa. En als je buiten een praatje maakt met onze oude buurvrouw, schuifelt ze als vanzelf naar je toe om haar hand op je arm te leggen. Dat is natuurlijk heel lief, maar het is ook lastig, want je wilt niet degene zijn die haar het virus doorgeeft.

 

La Casa
Hier in huis hebben we afgelopen weken twee grote projecten afgerond: project schuifdeur en project tv-nis. Voor allebei de projecten hadden we een vrij lange adem nodig. In beide gevallen hebben we ons ook wel een paar keer afgevraagd waar we eigenlijk aan begonnen waren. Toen we stenen van vijf kilo de muur uit beitelden en toen we met veel te nat cement de nis wilden verstevigen had ik het gevoel alsof ik weer in groep vier zat en een zeehond moest breien. Ik had echt geen idee waar ik mee bezig was. Maar, hoe verder de vorderingen, hoe beter het ging. Het duurt gewoon lang voordat je een stuk muur hebt weggebeiteld, het frame voor de deur in de muur hebt gemetseld, de muur weer recht hebt gestuct, de deur en de kozijnen op maat hebt gezaagd en geschilderd, en tot slot alles hebt gemonteerd. De schuifdeur is echt een parel geworden, waarbij de deur de muur in schuift als je ‘m open doet. En de tv-nis is ook een kunstwerk. Iedere keer als ik de schuifdeur of de nisdeurtjes open dan denk ik: wat een extreem lekkere deurtjes zijn dit zeg. Ga eens na bij jezelf, hoe vaak denk je dat als jij een deur opent? Nooit toch? Dus bij deze een gratis tip van ons: maak zelf je deuren en vervijftigvoudig je aantal geluksmomenten op een dag!

De afgelopen klusmaanden hebben wel hun vruchten afgeworpen, want het klussen gaat een stuk beter en sneller dan een half jaar geleden. Elektra verleggen is nu een piece of cake en voor het boren in haarden draaien we onze hand niet meer om. Maar ook bij gevorderde klussers gaan er bij tijd en wijle dingen mis. Laatst gingen we de badkamer kitten en waren we nét te laat met het verwijderen van de schilderstape. Dat is echt huilen met de pet op, want kleverige kit die niet meer van de tegels af gaat, dat is geen feest. Gelukkig hebben we alles weer kunnen herstellen en het ziet er nu pico bello uit.

Nutella
Tot slot een laatste belangrijke nieuwswaardigheid om te vermelden: het is nu lekker warm lenteweer (tempo di primavera), dus tegenwoordig kunnen we onze Nutella weer moeiteloos op de broodjes smeren in plaats van de pot uit te hakken omdat ie bevroren is. Dat was misschien nog wel het meest irritante aan de winter: bevroren chocopasta. Laat die zomer maar komen, wij zijn er klaar voor!

A presto!

Guus & Tessa

Tessa en Guus zijn verliefd op het Iseomeer en verbouwen in deze regio een oud Italiaans huis tot hun droomhuis. Ze vertellen hier over hun belevenissen. Direct op de hoogte zijn van een nieuwe aflevering van de blog? Meld je dan aan via deze link http://eepurl.com/gsL_t5. Op Instagram vind je hen onder de naam ‘eenhuisinitalie’. Hier posten ze wekelijks foto’s van de klusvorderingen.

Italië Magazine editie 4, 2020

Italië Magazine editie 4, 2020

Restaurant van het Jaar 2020

Restaurant van het Jaar 2020

Nieuwsbrief

Advertentie

Ads

instagram