People of Turin

Le strade di Torino

‘Een stad kun je niet omschrijven als een ansichtkaart. Een stad is de creatie van de mensen die er wonen. Het zijn de ideeën, de dromen, de bedrijvigheid en de verhalen die een stad maken’, vertelt Chiara Piga vol passie als ik haar vraag naar haar project People of Turin voor Le strade di Torino.

Samen met de fotograaf Luca Iovino struint Chiara de straten af naar bijzondere verhalen van de inwoners van Turijn. Chiara luistert, Luca kijkt; Chiara schrijft, Luca fotografeert. En zo nemen ze je mee in het echte leven van Turijn.

 

 

Zo ontmoetten Chiara en Luca de advocaat Giacomo Gribaudi, opgegroeid in de wijk Porta Palazzo waar de grootste openluchtmarkt van Europa staat. Lees hier het artikel van Chiara & Luca:

 

Il favoloso mondo di Giacomo
De fabelachtige wereld van Giacomo

Parlare con una persona nata e cresciuta in un luogo è un po’ come rivivere assieme alla sua storia quello che gli occhi hanno visto e ricordano: le strade, le persone, i tempi.

Praten met iemand die is geboren en opgegroeid in een bepaalde plek is als het samen herleven van zijn verhaal via zijn ogen, die alles hebben gezien en herinneren: de straten, de personen en de tijden.

 

 

 

 

Giacomo è un torinese doc, è nato negli anni ’50 in una casa che affaccia ancora oggi su uno dei vicoli del Balon, a Porta Palazzo. Da molti anni è un avvocato di un successo, ma durante tutta la nostra chiaccherata ho avuto l’impressione di avere davanti lo stesso bambino che guardava rapito e stupito il mondo. Gli ho chiesto di raccontare la sua Torino e lui ha scelto le strade dell’infanzia.

Giacomo is een Torinese doc, geboren in de jaren ‘50 in een huis dat nog altijd uitkijkt op een straat van de antiekmarkt Balon in de wijk Porta Palazzo. Sinds jaren is hij een succesvolle advocaat, maar tijdens ons gesprek zag ik constant het kind in hem die vol verrukking en bewondering de wereld observeerde. Ik vroeg Giacomo zijn Turijn met mij te delen en hij koos voor de straten van zijn kinderjaren.

 

 

 

Oggi Porta Palazzo è il mercato all’aperto più grande d’Europa, multietnico e allo stesso tempo custode del legame con la terra. Accanto a negozi etnici e facce di ogni colore ci sono i banchi dei contadini che parlano in dialetto con le nonne torinesi. È un vortice di colori, odori e voci che fotografa in piccolo il mondo in cui viviamo. Due passi più in là nascosto tra viuzze ciottolate c’è il Balon; oggi dimora di antiquari e rigattieri, una volta anche sede dell’industria torinese, bellica in tempo di guerra e poi riconvertita per stare al passo con il boom economico. Proprio lì, perché vicino alla fonte di energia elettrica più preziosa del tempo: la Dora, sorella del Po. Se chiedete in giro spesso vi descriveranno la vecchia Torino come grigia, desolata e desolante, ma in questo caso il cuore commerciale dell’epoca smentisce la memoria.

Tegenwoordig is Porta Palazzo de grootste markt in Europa, multicultureel en tegelijkertijd sterk verbonden met de stad. Naast de etnische marktkraampjes en verkopers met verschillende etnische achtergronden zijn er de kraampjes van de boeren uit de buurt. De plek waar de verkopers een praatje in het Piemontese maken met de grootouders van Turijn. Het is een mix van kleuren, geuren en stemmen die de wereld afspiegelt waarin we leven, en dat op een marktplein.

Een paar stappen van deze markt vandaan beginnen de kronkelende straatjes van de antiekmarkt Balon. Vandaag de dag de plek voor antiek verkopers, maar vroeger was het de kern van industrieel Turijn; zeer productief tijdens periodes van oorlog en daarna meegegroeid met de economische bloeiperiode. Exact op deze plek, vanwege de nabijheid van de belangrijkste bron van elektriciteit uit die tijd: de rivier Dora. De zus van de rivier Po, die dwars door Turijn vloeit. Wanneer je oudere bewoners vraagt hoe het er hier vroeger uitzag luidt het antwoord grijs, verlaten en somber, maar in dit gesprek wordt dit volledig ontkent vanwege Giacomo’s hart voor de economie.

 

 

 

Giacomo ricorda sfondi e personaggi che sembrano usciti da una favola: capannelli di giocatori d’azzardo che abbindolavano ingenui campagnoli di passaggio in città; uomini possenti che si esibivano in performance da show dei record, come Maciste che ha sollevato pesi strabilianti o il tizio che si è letteralmente mangiato una Seicento a morsi; dentisti improvvisati (Giacomo li chiama cavadenti) che, ai bordi delle strade, estraevano molari mentre il compare faceva un gran rumore per coprire le urla dei malcapitati e bambini trotterellanti che giocavano “a campana” sui marciapiedi.

Giacomo herinnert zich scènes en karakters die rechtstreeks uit een sprookje komen: groepjes gokkers die naïeve boeren op doorreis wat geld aftroggelen, machtige mannen die record prestaties neerzetten – zoals de sterkste mannen van de wereld, een persoon die letterlijk een Fiat 500 opat met kleine hapjes of de “tandartsen” langs de kant van de weg die zoveel mogelijk lawaai maakten om het geschreeuw van de klanten te maskeren bij het trekken van een kies, of de trippelende kinderen op de trottoirs die ‘a campana’ speelden.

 

 

 

Sembra stupefacente e lontanissimo, invece è lì appena ci voltiamo. In fondo il passato è solo il presente di ieri.

Het ziet er geweldig uit en het verleden lijkt zo ver weg, maar de tijd kent geen genade. Immers, het verleden is uiteindelijk het heden van gisteren.

 

Rik Rensen verhaalt over het leven op het platteland in Piemonte waar hij een tweede huis heeft.

Italië Magazine editie 1/2023

Italië Magazine editie 1/2023

AwardIM2023

AwardIM2023

Nieuwsbrief

Advertentie

instagram