Pane sulla tavola… seconda parte!

We zitten inmiddels alweer ruim drie weken in het nieuwe jaar en degenen die zich momenteel in Italië bevinden, bijten zich flink door de krachten van de natuur heen. Aardbevingen in het hart van het land, hevige sneeuwval tot in de hak van de laars, er blijft ‘il bel paese’ op het moment maar weinig bespaard. Ik wens de lezers van mijn blog in Italië dan ook veel sterkte en voorspoed. Hopelijk laat de natuur zich weer snel van haar beste kant zien.

In mijn vorige blogbericht kon je al lezen over mijn avonturen als freelancer in Turijn. Aangezien ik nog vol anekdotes zit, trek ik die lijn in de vorm van een ‘seconda parte’ graag nog even verder door.

Zoals eerder geschreven sta je als freelancer in Italië voor flink wat uitdagingen, zowel positief als negatief. Het is logisch dat de gemakken die je in Nederland beleeft in Italië van een totaal andere orde zijn. Het was bijvoorbeeld even wennen dat er in Italië een betalingstermijn van negentig dagen geldt, waarbij er vaak pas écht op dag negenentachtig wordt betaald. Het kwam dan ook weleens voor dat ik even was vergeten waar de betaling ook al weer betrekking op had.

‘Signore… not today, but maybe tomorrow’
Als locatie onafhankelijke marketeer ga je vaak op zoek naar leuke cafés of ander soort plekken om je werk te verrichten. Het is daarbij logisch dat je je laat verleiden door locaties waarbij ‘Free Wi-Fi’ op de ramen prijkt. In Italië betekent ‘Free Wi-Fi’ niets meer en niets minder. Daar bedoel ik mee dat het gratis is, maar dat men niet garandeert dat het werkt of dat de verbinding sterk is: ‘Signore, we have free Wi-Fi… not today, but maybe tomorrow’. En dus klapte ik mijn laptop weer dicht op zoek naar een volgende werkplek. Ergens vond ik het wel grappig, in Italië – of in ieder geval in Turijn – zijn ze nog totaal niet bezig met ‘digitale betweters’ die zo nodig met hun laptop in een café moeten werken. In Italië wordt in een café nog gewoon koffie gedronken en gesocialized!

 


Mood, Libri e Caffè Torino: een plek van waaruit ik zo nu en dan werkte.

 

De Engelse taal als sleutel tot succes…
Als Nederlandse of internationale freelancer in Italië heb je eigenlijk ook een streepje voor op de rest van de werkende bevolking. Dit heeft alles te maken met het gegeven dat wij de Engelse taal zo goed beheersen en daarbij zijn wij qua marketing-, online- en social-mediakennis nét even iets meer ontwikkeld. Dit voordeel leverde mij een leuk project op, waarbij ik als ‘International Partnership Manager’ de Droidcon Conventie in Turijn heb mogen vertegenwoordigen. Che cosa?? Een internationale conventie die zich richt op het presenteren van de nieuwste ontwikkelingen voor de Android-telefoon. Nu moet ik eerlijk bekennen dat het niet direct mijn branche was, maar met mijn Engels inclusief marketingkennis was ik toch van grote waarde.

 


Droidcon Italy.

 

Bijzonder aan dit project was ook dat de conventie werd georganiseerd in de Lingotto, de voormalige Fiat-fabriek. Een erg toffe locatie, die tegenwoordig ook de functie van een modern winkelcentrum heeft. Voor de liefhebber: je vindt er ook een van de grootste Eataly-vestigingen van Italië!

 


Lingotto.

 

‘Il primo deposito…’
Vanuit Turijn werkte ik eveneens aan de ontwikkeling van mijn eigen Bed and Breakfast Promotions, waarbij ik het idee had ook Italiaanse eigenaren van een B&B te ondersteunen. Een van mijn eerste klanten in dat opzicht was een dame uit het dorpje Nichelino. Ik herinner me het kennismakingsgesprek met haar nog als de dag van gisteren…

We hadden afgesproken in de Exki, een Belgisch biologisch fastfoodketen dat ook zijn roots in Italië heeft. Toen we de details over de opdracht hadden besproken, vroeg ze me om de kosten van mijn inzet. Ik noemde een bedrag en zei dat ik haar een offerte zou sturen. Plots ging ze naast me zitten en opende ze haar tas. Ze keek wat om zich heen en rijkte met haar hand in een enveloppe van waaruit ze me een paar honderd euro gaf. Ze duwde de bankbiljetten onder de tafel in mijn hand en zei: ‘Il primo deposito.’ Van mijn relaas over het versturen van een factuur wilde ze niets horen.

 


Het plein van Nichelino.

 

Het waarom? Het Berlusconi-tijdperk heeft veel kapot gemaakt bij de Italianen. Er is nul vertrouwen in de politiek en door de corruptie wordt het betalen van belasting zoveel mogelijk gemeden. Dat is dan ook de reden dat de Italianen zoveel mogelijk contant betalen in plaats van via pin of digitaal. Als je contant betaalt, zonder bon of factuur, kan de overheid de waarheid nooit achterhalen.

Goed, voor zover de anekdotes over mijn freelancewezen in Italië.
De volgende keer een totaal ander verhaal, dan schrijf ik over de Italiaanse taalcursus die ik in Florence heb gevolgd.

Alla prossima!

Stefano

 

Italië Magazine editie 1/2023

Italië Magazine editie 1/2023

AwardIM2023

AwardIM2023

Nieuwsbrief

Advertentie

instagram