Op huizenjacht

Een huis voor Tessa & Guus

Tien dagen geleden zijn we op het vliegveld Milaan Malpensa weer in onze favoriete huurauto de Lancia Ypsilon gestapt. Met dit racemonster zijn we naar het Iseomeer gereden en we hebben we in een week tijd acht huizen bekeken.

Droomhuis gezocht aan het Iseomeer
Soms had ik het gevoel dat we in een aflevering van ‘Droomhuis Gezocht’ zaten, maar dan zonder presentator Sybrand Niessen aan onze zijde. Nadat we hadden ingecheckt in ons appartement dronken Guus en ik een kop koffie op een terras aan het meer. De zon scheen en we bereidden ons voor op de bezichtiging van huis 1 later die middag. Ik stelde me zo voor dat dit het perfecte moment voor Sybrand zou zijn om te vragen waarom we voor het Iseomeer hebben gekozen. Er zijn ontelbaar veel mooie plekjes in Italië, waarom zoeken jullie juist hier naar een huis?

Toen we voor de eerste keer in dit gebied kwamen waren we meteen verliefd. Het Iseomeer is adembenemend mooi, met het eiland Monte Isola in het midden en alle schilderachtige dorpjes er om heen. De omgeving is veel minder toeristisch dan de gebieden rond de grotere meren zoals het Lago Maggiore en het Comomeer. Aan de noordkant van het meer kun je in de winter skiën en aan de zuidkant ligt het wijngebied Franciacorta waar de Italiaanse variant van de champagne wordt geproduceerd. Je voelt je hier in alle leuke dorpjes helemaal onderdeel van het Italiaanse leven en met zowel de bergen als het water in de buurt is dit voor ons de ideale plek in Italië.

De Italiaanse Funda
Helaas hebben we het tijdens ons tripje toch echt zonder Sybrand moeten stellen en zijn we met z’n tweeën op pad gegaan. Van te voren hebben we vier Italiaanse websites doorzocht, die goed te vergelijken zijn met het Nederlandse Funda. Zo’n zoektocht is wel iets waar je jezelf volledig in kunt verliezen, althans, ik in ieder geval wel. Ik durf met vrij grote zekerheid te stellen dat ik op dit moment van zeker honderd huizen op de apps Immobiliare en Casa.it weet of ze wel of geen stromend water hebben, of ze wel of geen tuin hebben, of ze wel of niet aan een drukke weg liggen en of ze wel of geen dak hebben dat vervangen moet worden. Uiteindelijk hebben we de makelaars van acht huizen benaderd en met hen een afspraak gepland voor een bezichtiging.

Op één bezichtiging na verliepen al onze afspraken met de makelaars in het Italiaans. Eerst was dat best wel spannend, maar het ging steeds beter. We kunnen het nu prima in het Italiaans hebben over vochtproblemen met huizen in de bergen, belastingen, het kadaster en de aansluiting van gas/water/licht. Dat lijkt heel wat, maar onze leercurve is vrij specifiek gericht op de huizenmarkt. Stuur je een van ons nu naar de tandarts met kiespijn dan vrees ik dat we niet veel verder komen dan het aanwijzen van de bewuste kies waarbij we een heel moeilijk gezicht trekken om aan te geven hoeveel pijn het doet.

Van de acht huizen die we hebben bezocht zijn er uiteindelijk twee á drie echt interessant. Bij sommige bezichtigingen zagen we eigenlijk al na twee seconden dat dit het niet voor ons was. Bij één huis hadden de buren geen andere ingang naar hun eigen huis dan door ‘onze’ tuin. Dat geeft de ‘giardino privato’, zoals aangegeven in de advertentie op Immobiliare, toch weer een heel andere dimensie. Bij de makelaars van de huizen die nu nog in de running zijn hebben we verschillende vragen uitstaan en hierop verwachten we binnenkort antwoord. Gelukkig is de huizenmarkt in Italië niet zo op hol geslagen als in Amsterdam, dus we hebben nog tijd om al onze ervaringen nog eens rustig op een rijtje te zetten.

Pranzo di Pasqua
Tussen al die bezichtigingen door hebben we ook nog genoten van een heerlijk paasweekend. Met Eerste Paasdag hadden we gereserveerd bij een restaurant voor een ‘pranzo di Pasqua’ (een paaslunch). Stel je voor: een restaurant vol met lange tafels met grote Italiaanse families en Guus en ik aan een tafeltje voor twee personen helemaal voor in de zaal. Toen de lunch begon pakte de eigenaresse van het restaurant de microfoon en heette iedereen welkom, met een speciaal welkom voor ‘onze Nederlandse vrienden’, waarbij ze naar onze tafel wees. Iedereen in de zaal keek naar ons piepkleine tweepersoonstafeltje. Ik werd zo rood als een kilo tomaten. Guus vond het wel leuk en moest vooral erg lachen om mijn knalrode hoofd. Toch was dit niet de enige verrassing van deze middag. Het paasmenu lag op tafel en we waren al aan het overleggen welke gerechten we zouden kiezen. Tot onze verbazing kregen we alles wat op de kaart stond uitgeserveerd. Wat een enorme hoeveelheid heerlijk eten. Hier kunnen we wel wennen!

A presto!

Guus & Tessa

Tessa en Guus zijn verliefd op het Iseomeer en zoeken nu een huis in de buurt van het meer. Ze vertellen hier over hun belevenissen. Direct op de hoogte zijn van een nieuwe aflevering van de blog? Meld je dan aan via deze link
http://eepurl.com/gsL_t5. Je krijgt dan een mailtje zodra we iets nieuws hebben gepost!

 

Italië Magazine editie 6 2019

Italië Magazine editie 6 2019

Restaurant van het Jaar 2019

Restaurant van het Jaar 2019

Nieuwsbrief

Advertentie

Ads