Laat maar draaien die betonmolen!

Het huis van Tessa & Guus

Een half jaar geleden kwamen we erachter dat de leidingen van de bovenverdieping vervangen moesten worden. Door het plafond van de woonkamer kwam het water naar beneden en dat is doorgaans geen goed teken. Een flinke klus en een dikke hap uit ons budget. We hebben onze begroting er maar meteen bij gepakt om te kijken waarop we konden besparen. Dat granieten keukenblad, kon dat niet wat goedkoper? We vonden al snel een mooi alternatief: een betonnen blad. Als je dat zelf maakt ben je niet veel geld kwijt. Zand en cement kosten niet zoveel. We lazen overal dat dit wel een klus was voor (ver)gevorderde klussers. Een half jaar geleden schaarde ik (Tessa) mezelf zeker niet onder deze groep. En Guus eigenlijk ook niet. Maar zo moeilijk kon het toch niet zijn? Met een flinke dosis zelfoverschatting werd het granieten blad doorgestreept en ingeruild voor een do it yourself betonnen versie.

 

De keukenkastjes stonden al een tijdje en de bouwmarkt is alweer een paar weken open. We moesten er nu toch echt aan gaan geloven. Een klein rekensommetje leerde ons dat we op z’n minst 450kg beton nodig hadden voor het maken van twee bladen (een kleine in het washok en de grote in de keuken). Ons idee was om een houten mal op de keukenkastjes te plaatsen en daar het beton op te storten. Manmanman, wat hebben we het maken van die mal onderschat. Gelukkig hadden we al behoorlijk wat maanden achter de rug waarin we hebben kunnen oefenen met cirkelzagen, ronde houtzagen, slagpluggen, staaldraad, kit, meten (2 keer meten is zeker weten), schuren, waterpassen & boren naast elektra. Na heel wat dagen zweten en onszelf afvragen waarom we dit ook alweer deden, lag er zowel in het washok als in de keuken een gebruiksklare mal.

 

 

Op vrijdag hebben we het blad in het washok gestort en op zondag volgde de keuken. Het was goed dat we niet meteen in de keuken begonnen, want het blad in het washok is een kleine disastro geworden. We hadden vezels door het beton gemixt voor extra stevigheid, maar dat bleek uiteindelijk geen goed idee. De vezels kwamen omhoog waardoor het werkblad een soort harig maanlandschap werd. Niet helemaal wat we voor onze mooie keuken in gedachten hadden. Zondag hebben we die vreselijke vezels dus maar uit onze mix gelaten. Terwijl de betonmolen lekker stond te draaien op het terras, hebben wij honderden kilo’s beton de mal in gekieperd. Alles moest constant gevlinderd (een soort ronddraaiende uitsmeerbeweging) en getrild worden, om het geheel zo glad mogelijk te krijgen en de luchtbelletjes uit het beton te halen. Na een paar uur zat het werk voor vlinderman Guus en trilkoningin Tessa er op. Een gratis tip voor alle stelletjes die samen klussen: zorg dat je allebei je eigen taak hebt en niet hetzelfde doet. Beter voor de sfeer, het resultaat en je relatie. Win-win-win. Ideaal toch? Na een paar dagen wachten kon de mal er af en wat waren we blij met het resultaat. Het is echt supermooi geworden! Zo fijn! Meteen maar even op geproost met een Spritz op het terras.

 

Mondkapjesmode
Op maandag, na betonzondag, brachten we de betonmolen weer terug naar de Boels. Ik denk niet dat er hier heel vaak vrouwen betonmolens huren. Toen ik binnenkwam (Guus bleef buiten, want je mag maar met een persoon tegelijk de winkel in) riepen beide medewerkers direct vanachter de toonbank: “Ciao, ciao, Tessa, ciao, ciao!” Ik ben nog niet vaak zo ontvangen in een winkel. Ik voelde me bijna beroemd. Overigens speelt zo’n scène zich wel af inclusief mondkapjes. In Lombardije is het namelijk verplicht om buitenshuis een mascherina (mondkapje) te dragen. Iedereen houdt zich wel aan deze regel, maar ‘de dracht’ verschilt nogal van persoon tot persoon.
Mauro van de Boels was een echte, hij droeg zijn mascherina gewoon over zijn mond en over zijn neus. Op straat zie je ook veel ‘onder-de-neus-dragers’. Dit model spreekt wel voor zich denk ik: het kapje over de mond, maar onder de neus. De ‘kindrager’ (mondkapje op de kin) is ook een veelvoorkomend fenomeen. De beschermingsfactor van dit type dracht is 0.0, maar er wordt in ieder geval aan de verplichting van het dragen van een mondkapje voldaan. Zo heb je ook nog de ‘voorhoofddrager’ (mondkapje op het voorhoofd) en de ‘oordrager’ (het kapje bungelt met het touwtje aan een oor). Mijn persoonlijke favoriet is de ‘royal ascot drager’. Bij deze dracht staat het mondkapje schuin op het haar, net zoals de chique hoedjes van de dames bij de Royal Ascot paardenraces. Echt, het is een feest om hier over straat te lopen of op het terras te zitten. Mensen kijken was al leuk, maar ‘mensen met mondkapjes’ kijken is nog veel leuker.

A presto!

Guus & Tessa

Tessa en Guus zijn verliefd op het Iseomeer en verbouwen in deze regio een oud Italiaans huis tot hun droomhuis. Ze vertellen hier over hun belevenissen. Direct op de hoogte zijn van een nieuwe aflevering van de blog? Meld je dan aan via deze link http://eepurl.com/gsL_t5. Op Instagram vind je hen onder de naam ‘eenhuisinitalie’. Hier posten ze wekelijks foto’s van de klusvorderingen.

 

 

Italië Magazine editie 4, 2020

Italië Magazine editie 4, 2020

Restaurant van het Jaar 2020

Restaurant van het Jaar 2020

Nieuwsbrief

Advertentie

Ads

instagram