La casa dei cappuccini

Een huis voor Tessa & Guus

Vorige week kozen we een lekker rustige dag om naar Italië te vertrekken. In Nederland staakte het OV en in Lovere, het dorpje waar we later die middag onze eerste afspraak hadden, startte die dag de Giro d’Italia. Vooraf had ik allerlei doemscenario’s bedacht. Ik zag ons al in de stromende regen langs de file over de snelweg rennen (en een boete van 500 euro incasseren) om het vliegtuig te halen. Langs het Iseomeer stelde ik me grote drommen fietsliefhebbers achter dranghekken voor, die urenlang de weg zouden blokkeren. Niets van dat alles. Er was in geen velden of wegen een rennende toerist op de A4 te bekennen. En toen ik ’s middags aan de makelaar vroeg hoe de start van de Giro was geweest, was zijn onverschillige antwoord: “Geen idee. Niks bijzonders.”

Huis A en C
Eenmaal in Italië bezochten we samen met de makelaars en onze geometra Alessandro zowel huis A als huis C nog een keer. Het was erg onhandig om het steeds te hebben over ‘dat huis op die berg’ (beide huizen staan op een berg), ‘dat huis waar nog veel aan moet gebeuren’ (allebei), of ‘dat huis waar al bijzonder lang niemand meer gewoond heeft’ (ook beide). Huis A en huis C dus. Huis B zijn we eerder ergens onderweg verloren.
Met Alessandro had ik al een keer geskypt, maar vorige week hebben we hem voor het eerst ontmoet. Een heel rustige man die goed Engels spreekt en net twee knoopjes van zijn overhemd te veel heeft openstaan. Met hem hebben we beide huizen nog een keer uitvoerig bekeken. Hij kon ons meer vertellen over de bouw en constructie ervan en heeft veel van onze vragen over de staat en verbouwingsmogelijkheden beantwoord. Na Pinksteren stuurt hij ons de officiële bouwkundige rapporten.

Dromen met cappuccini
Op de eerste dag bezochten we huis A en de volgende ochtend stonden we nog voor 09.00 uur in de regen op het terras van huis C. Wie denkt dat in Italië altijd de zon schijnt komt behoorlijk bedrogen uit. De regen kwam met bakken uit de hemel. Wel handig hoor, in de regen een oud huis bekijken. Je weet dan precies waar het dak wel een opknapbeurt kan gebruiken.

Ik vond het taalkundig gezien wel een ingewikkelde situatie. Guus en ik spreken natuurlijk Nederlands met elkaar, met Alessandro sprak ik Engels en met de makelaar Italiaans. Op een gegeven moment raakte ik zo in de war van al die talen dat er eigenlijk alleen nog maar wat gebrabbel uit mijn mond kwam. Toen verstond niemand me meer.
Na het bezoek namen we afscheid van Alessandro en de makelaar en reden we een stukje naar beneden richting Franciacorta (het wijngebied achter de bergen van het Iseomeer). We stopten bij een cafeetje, bestelden twee cappuccini (het Italiaanse meervoud van cappuccino) en we leunden eens rustig achterover. “Ik weet het wel”, zei Guus. “Ik ook”’, zei ik. Ook al regende het keihard, toen we op het terras stonden en naar het uitzicht keken wisten we het allebei. Dit huis is wat we zoeken! Het wordt een gigantische klus om het op te knappen, maar het huis is ruim, heeft een goede zonpositie, een mooie locatie en als klap op de vuurpijl een prachtig uitzicht. We gaan voor huis C!
We wachten nu nog op het bouwkundige rapport en daarna willen we een bod uitbrengen op het huis. Spannend! Hiervoor moeten we nog wel een aantal dingen regelen en uitzoeken. Wanneer je in Italië namelijk een bod doet op een huis, kun je dat bod niet meer intrekken. We willen daarom een Italiaanse advocaat in de hand nemen om ons hierbij te helpen, want we zitten allebei (nog) niet zo heel lekker in het Italiaanse juridische vakjargon.

De bruine bulldozer
Later die middag stapten we weer in onze huurauto en reden we terug naar het vliegveld. Dit keer kregen we van de verhuurmaatschappij een soort bruine bulldozer toegewezen die 30.000 kilometer op de teller en er uit zag alsof ze minstens zoveel botsingen had gehad. Dat zegt wel iets over de deuk/tijdverhouding van deze auto. Niet best.
Ik vind het iedere keer weer fascinerend hoe het inleveren van de huurauto gaat. Soms hoor je van die horrorverhalen over louche autoverhuurders die onnozele toeristen honderden euro’s laten betalen voor krassen die al maanden op de auto zitten. Daar was bij het inleveren van de bruine bulldozer absoluut geen sprake van. Er werd even gecheckt of we hadden getankt, maar of we er nu 0 of 30.000 deuken bij hadden gereden maakte niemand iets uit. Toch wel handig, zo’n bulldozer.

A presto!

Guus & Tessa

Tessa en Guus zijn verliefd op het Iseomeer en zoeken nu een huis in de buurt van het meer. Ze vertellen hier over hun belevenissen. Direct op de hoogte zijn van een nieuwe aflevering van de blog? Stuur een (lege) mail met als onderwerp ‘aanmelden nieuwsbrief’ naar tessaguus@eenhuisinitalie.nl. Je krijgt dan een mailtje zodra we iets nieuws hebben gepost!

Italië Magazine editie 4 2019

Italië Magazine editie 4 2019

Restaurant van het Jaar 2019

Restaurant van het Jaar 2019

Nieuwsbrief

Advertentie

Ads