Fare le corna

Piemontini

De wind giert al dagen over de zuidelijke heuvels van Piemonte. Maar de boer blijft onverstoord zijn rondjes draaien op zijn tractor over het desolate stuk land waarop komend voorjaar een hazelnotengaard moet verrijzen. Het is een snerpend koude noordelijke wind uit de Alpen, die de zachte mediterrane lucht onverbiddelijk terugduwt, zo de Middellandse Zee in, die hemels­breed veertig kilometer zuidelijker ligt.

Slierten sneeuwwolken komen aandrijven waardoor de tractor om de paar minuten uit het zicht verdwijnt. Dan hoor ik alleen de zware motor nog en moet ik gissen waar het voertuig precies rijdt op die immense plantage in wording.
Spoken bestaan niet! Of toch wel? Wonen ze misschien tussen de afgelegen heuvels van Piemonte en komen ze pas tevoorschijn als het mistig wordt? Het gebeurt trouwens maar zelden dat de wind hier uit het noorden komt. Maar als dat zo is dan worden de luiken van de huizen nog eens extra dichtgetrokken. Dan worden dikke opgerolde dekens tegen de onderste kier van de voordeur gelegd om zo de kou buitenshuis te houden.

Flarden harde operamuziek uit de cabine vermengen zich met het motorgeronk van de grote John Deer-tractor, wat ook meteen het enige geluid is wat over het onontgonnen stuk land klinkt. De rest van de natuur slaapt stilletjes, of heeft geen zin zich te laten zien.
Dan komt een wandelaar aan; een klein ventje in een veel te grote winterjas, met de capuchon diep over het hoofd getrokken. Alleen zijn twee glim­mende ogen zijn nog zichtbaar. De rest van zijn gezicht is bedekt door een sjaal die hij strak om het hoofd heeft gewikkeld en ik zie een plek witte rijp in de vorm van zijn lippen ontstaan.

De boer claxonneert, rijdt naar de wandelaar toe en springt uit zijn verwarmde cabine waar de damp vanaf slaat. Ze gebaren druk en hun geschreeuw komt maar nauwelijks boven het gebrul van de tractormotor uit. De wandelaar wijst naar het hazelnotenveld dat een paar honderd meter verderop ligt en pas vorig jaar is aangeplant.
Dat verbaast me niets. Sinds enige tijd planten boeren op elk stukje braakliggend land hazelnootboompjes aan. Boeren zijn sluwe rekenaars: de prijzen van hazelnoten stijgen. Turkije kampt met tegenvallende oogsten en dat hakt erin, want dat land is zo’n beetje de grootste producent van hazelnoten ter wereld, wat de prijs van hazelnoten verder opstuwt. Natuurlijk is Nutella-maker Ferrero in de buurt van Alba de grootste afnemer van hazelnoten, maar vooral uit Turkije. Nu de ­oogsten daar nogal tegenvallen, hopen boeren uit Piemonte in dat gat te kunnen springen. Elk jaar komen er nieuwe hazelnootboeren bij. Een kleine tienduizend bedrijven bewerken in de regio Piemonte nu zo’n 21.000 hectare land.

Ik ga bij de boer en zijn vriend, de wandelaar, staan. ‘Niets is zo lekker als Nutella met hazelnoten uit Piemonte’, opper ik. De boer en de wandelaar kijken me zuinig aan. Alsof ik een geheim verklap. Dat is de goden verzoeken en dus blijft mijn vraag in de koude namiddaglucht hangen.
Samen met de wandelaar loop ik het zandpad af. De boer is weer in zijn cabine geklommen en gaat door met het bewerken van zijn land. Ik vraag de wandelaar: ‘Waarom zegt de boer niet gewoon hoe leuk hij het vindt om zijn hazelnoten te verkopen aan de Nutella-fabrieken verderop?’
Ik zie de wandelaar zijn wijsvinger en pink strekken terwijl de overige vingers naar binnen zijn gebogen. ‘Fare le corna’, zegt hij
terwijl hij het Italiaanse gebaar maakt om ongeluk af te wenden.
‘Die bomen gaan pas over een paar jaar noten dragen. Tot die tijd kan er nog van alles gebeuren: droogte, een modderstroom, zware vorst en de prijzen kunnen ook weer dalen. Niet over praten dus’, en hij loopt alleen verder, het pad af. ✦

Rik Rensen verhaalt over het leven op het platteland in Piemonte waar hij een tweede huis heeft.

Italië Magazine editie 1 2019

Italië Magazine editie 1 2019

Nieuwsbrief

Nieuwsbrief

Advertentie

Koffiecentrale

Italië Magazine Agenda en Scheurkalender 2019

Italië Magazine Agenda en Scheurkalender 2019

Sardinia 4 All